Gallery

Good Design is for Everyone!

Good design should be for everyone!

I always believe in this quotation of mine. I keep asking myself “What I can possibly do as an architect for everyone?” Obviously, I can not run for an office, be one of the MP who can shape the policy, as I hate to play the political game! So what can I do then?

When I was in my architecture school, I had one dream, to become a good architect, but one incident has changed my perception forever. In my fourth year, I was hired by my senior colleague to be his draftsman. He was commissioned a small project working on the rented house conversion to a warehouse in a community in the outskirts of Phnom Penh. Before we began, we had to do a site survey in order to see what we could construct on that plot of land. It was originally built as small rooms for garment workers from factories nearby. When I arrived, I was shocked seeing their living condition. 4-5 people lived in a 3*4 metre room with a small toilet with no functioning living-room or bedroom. The electricity and fresh water were not set up properly. I was traumatised for weeks after learning about this whole situation. I had lived in poverty but never lived in this condition in my life.

P1
The typical layout of rented rooms for the garment workers

 

P4
My sketching of the former low-cost apartment, late White Building.

 

I have joined Khmer Architecture Tours since I was in third year at university. Since then, I have realised many things that I wished I could have studied at school. I trained for a year and half, following the senior tour guides to places that I have never seen or found by myself. Those places open my eyes to see a wider picture of the capital- problems and big challenges.  I have seen an old cinema which becomes a slum, the demolition of historical buildings due to lack of regulation and appreciation of people and many more. I have been to this part of the city where you can find a former timbered Chinese temple and a former catholic chapel. This area excites me the most as I can see how people modified the existing structures to their own residential space and at the same time, the heritage gems. I was traumatised again but this time, I started to think of a way that I can help this.

p2-e1504771373167.jpg
The pictures of the religious section that excites me the most.

 

This whole narrative leads me to decide what can I do in the future to help these vulnerable people and the city. The answer is that I can be an advocate and architect by designing public housing for low-income Cambodians like projects we used to have in the 1960s. But how can I do this because there is no public housing project in Cambodia like the one in Singapore which is running by the Housing and Development Board? So I turned to NGOs. I found one, Building Trust Cambodia that working on sustainable buildings in the country and the world. Due to some issues, I missed my chance working for them.

I believe that if you do not give up on what is right, you’ll find a way to get it back. Sometimes, you probably have to cross a mountain or two in order to reach your goal but it always worth your time. Luckily enough, I met an architect-professor from Perth on the 1960s modernist building excursion that I conducted for her. She was interested in what I am aiming for life,so she recommended me to be part of an organisation that she and her students usually help with the design. I did some research on the organisation, RAW Impact, and I just love what they are doing for the low-income communities in Cambodia. I contacted them and here I am working for them for a better living condition of the people of Cambodia. Currently, I am designing a masterplan of a project called, EPM- Every Piece Matters and I hope through my design people can live comfortably. I will update about the process if I have more time.

p3-e1504772218586.jpg
Some existing projects that RAW Impact has built so far.
IMG_1187.JPG
The site of EPM project that I am working on.
p5-e1504772942449.jpg
My schematic sketching of the masterplan of EPM project!
Advertisements
Gallery

ព័ត៌មានខ្លះៗអំពីប្រ៊ីសសូឡី

បើសិនជាគេរចនាអាគារមួយតាមរយៈគោលការណ៍ស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបទាំងប្រាំរបស់លោកឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េនៅតំបន់ត្រូពិក តើមនុស្សដែឡរស់នៅក្នុងអាគារនោះទទួលបានសេចក្តីស្រណុកសុខស្រួលដោយសារតែកម្តៅភាយចេញពីបង្អួចកញ្ចក់ដែរឬទេ? ចម្លើយរបស់សំណួរនេះប្រហែលជាកត្តាលីករមួយរុញច្រានឲ្យលោកឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េព្យាយាមស្វែងរកប្រព័ន្ធមួយដែលអាចអនុញ្ញាតឲ្យស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបនៅតែបានគេប្រើប្រាស់សមស្របនៅតំបន់អាកាសធាតុក្តៅ។ ប្រព័ន្ធនេះមានឈ្មោះថា ប្រ៊ីសសូឡី brise-soleil ។

តើអ្វីទៅគឺជា ប្រ៊ីសសូឡី brisesoleil?

បើសិនជាគេបកប្រែពាក្យ “ប្រ៊ីសសូឡី brise-soleil” ក្នុងន័យចំគឺមានន័យថា “អ្នកធ្វើបំណែងចែកព្រះសូរិយា” តែពាក្យថាប្រ៊ីសសូឡីក្នុងបរិបទនេះសំដៅទៅលើប្រព័ន្ធក្នុងស្ថាបត្យកម្មដែលស្ថាបត្យករព្យាយាមការពាររូបភាពមើលកំពស់(facade) របស់អាគារពីកម្តៅព្រះអាទិត្យ។ ប្រព័ន្ធប្រ៊ីសសូឡីនេះមានប្រើនៅក្នុងសំណង់ប្រពៃណីនៅប្រទេសក្តៅដែរកាលពីដើមឡើយឧទាហរណ៍ដូចជា ជញ្ជាំងឈើម៉ាស្រាប៊ីយ៉ា mashrabya នៅក្នុងពិភពស្ថាបត្យកម្មអារ៉ាប់ជាដើម។ ប៉ុន្តែលោកឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េជាអ្នកធ្វើឲ្យវិធីសាស្រ្តមួយនេះមានភាពពេញនិយមឡើងវិញនៅទសវត្សឆ្នាំ១៩៣០។

នៅឆ្នាំ១៩៣៦ លោកឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េបានក្លាយជាទីប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់សំរាប់គំរោងសាងសង់អាគារក្រសួងអប់រំ និងសុខាភិបាលនាទីក្រុងរីយ៉ូ ប្រទេសប្រេស៊ីល។ នៅក្នុងអាគារនេះហើយដែលឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េបានប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធប្រ៊ីសសូឡីដំបូងគេបង្អស់។ ទីក្រុងរីយ៉ូស្ថិតនៅខាងក្រោមខ្សែរក្វាទ័រក្នុងតំបន់ត្រូពិក ដូចនេះហើយអាកាសធាតុមានលក្ខណៈក្តៅសើម។ បើសិនជាស្ថាបត្យករចង់បានអាគារការិយាល័យដែលមានជញ្ជាំងកញ្ចក់បែរមុខទៅទិសណាមួយគប្បីត្រូវរកវិធីណាមួយដើម្បីអាចបញ្ចុះកម្តៅព្រះអាទិត្យដែលនឹងភាយចេញពីកញ្ចក់ចូលទៅក្នុងអាគារ។ ឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េបានឲ្យយោបល់ប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធប្រ៊ីសសូឡីនេះ ដើម្បីធ្វើឲ្យលំហខាងក្នុងនៃជញ្ចាំងកញ្ចក់នេះពន្លឺព្រះអាទិត្យគ្រប់គ្រាន់ប៉ុន្តែមិនមានកម្តៅនោះទេ។ នៅក្នុងសំណេរដែលសរសេឡើងដោយឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េនៅឆ្នាំ១៩៤៧ គាត់បានរលឹកថា៖ “កាលពេលនោះ(ខ្ញុំ)នៅទីក្រុងរីយ៉ូក្នុងឆ្នាំ១៩៣៦។ នៅកំឡុងពេលដែល(ខ្ញុំ)កំពុងធ្វើការនៅលើគំរោងមន្ទីរអប់រំជាតិ និងសុខាភិបាលសាធារណៈជាមួយលោកLuccio Costa លោកOscar Niemeyer លោកReidy លោកMoreiro លោកCarlson Lean លោកVascoucelos និងអ្នកផ្សេងៗទៀតជាច្រើន ខ្ញំបានរកឃើញចម្លើយទៅនឹងសំណួរដ៏សែនឈឺក្បាលមួយ ៖ កុំព្រួយច្រើន យើងនឹងប្រើប្រ៊ីសសូឡី។ នេះគឺជាហេតុផលនៅពីក្រោយចម្លើយនៃសំណួរដ៏សែនឈឺក្បាលនោះ៖ នៅតំបន់ត្រូពិកនៃទីក្រុងរីយ៉ូ ផ្ទៃផ្នែកខាងក្រៅអាគារនិមួយៗមិនអាចរចនាឲ្យប៉ះផ្ទាល់ទៅនឹងទិសខ្លះទេ ដោយសារតែព្រះអាទិត្យវាមានកម្តៅខ្លាំងពេក។ ខ្ញុំគូរ ប្រ៊ីសសូឡី នៅលើរាងចតុកោណកែង មានក្រឡាជាប៉ុងដាក់ស៊ុត សំរាប់រូបភាពមើលកំពស់ខាងកើត និងខាងត្បូង ហើយនឹងប្រ៊ីសសូឡីបញ្ឈរសំរាប់រូបភាពមើលកំពស់នៅទិសខាងលិច”។

MESP1.JPG
ប្រ៊ីសសូឡីនៅអាគារក្រសួងអប់រំ និងសុខាភិបាលនៅទីក្រុងរីយ៉ូ

បន្ទាប់ពីឆ្នាំ១៩៣៦ ឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េបាននៅតែបន្តប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធប្រ៊ីសសូឡីដដែល ដើម្បីកម្ចាត់កម្តៅព្រះអាទិត្យចេញពីអាគារបេតុងរបស់គាត់។ អាគារសំខាន់ៗដែលមានប្រើប្រព័ន្ធប្រ៊ីសូឡីមានជាអាទិ៍៖ អាគារអ៊ុយនីតេដាប៊ីតាស្យុង នៅទីក្រុងម៉ាកសី ប្រទេសបារាំង និងប្រជុំអាគារនៅកាំពីតូលកុំផ្លិច នៅទីក្រុងហ្សង់ឌីហ្កា ប្រទេសឥណ្ឌា។ នៅក្នុងអាគារអ៊ុយនីតេ យើងសង្កេតឃើញមានពាក្យបច្ចេកទេសមួយទៀត ប្រ៊ីសសូឡីឡូជៀរ(brise-soleil loggia)ដែលគួរឲ្យកត់សំគាល់។ ក្នុងគំរោងនេះ ឡឺ ក័រប៉ុស៊ីយ៉េបានប្រើប្រាស់ប្រ៊ីសសូឡីធ្វើជារនាំងខ័ណ្ឌចែករវាងជញ្ជាំងកញ្ចក់និងព្រះអាទិត្យដែរ ប៉ុន្តែគាត់បានទុកលំហចន្លោះរវាងប្រ៊ីសសូឡី និងជញ្ជាំងអាគារឲ្យធំបង្កើតបានជារានហាលដែលអាចឲ្យម្ចាស់អាគារប្រើប្រាស់បាន។

Unité_d'Habitation_de_Marseille_2.JPG
អាគារអ៊ុយនីតេ

កាលពិតទៅគំនិតដែលចង់ឲ្យមនុស្សរស់នៅមានផាសុខភាពរបស់ឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េគឺជាដើមចមនៃការបង្កើតប្រព៍ន្ធប្រ៊ីសសូឡីនេះឡើង។ ឡឺ ក័រប៉ុស៊ីយ៉េបានរចនាអាគារពីរជាមួយនឹងគំនិតបែបនេះ មួយនៅប៉ារី(Cite des Refuges) ហើយមួយទៀតនៅម៉ូស្គូ(Centrosoyuz)។ គាត់បានហៅទស្សវិស័យបែបនេះថា respiration exacte។ តែជាអកុសលអាគារទាំងពីរនេះមិនបានបង្ហាញពីការចង់បានរបស់ឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េទេ ដោយសារតែមានបញ្ហាការិយាធិប្បតេយ្យកើតឡើងក្នុងពេលសាងសង់។ នៅឆ្នាំ១៩៣០ គាត់បានរចនាអាគារ immeuble clarte។ បើពិនិត្យពិច័យពីរចនាសម្ព័ន្ធរបស់អាគារនេះយើងឃើញថាឡឺ ក័រប៉ុស៊ីយ៉េបានប្រើប្រាស់មធ្យោបាយមានលក្ខណៈមេកានិកច្រើនដើម្បីផ្តល់ជាម្លប់ និងផាសុខភាពដល់មនុស្សដែលរស់នៅក្នុងសំណង់នេះ។

ការប្រើប្រាស់ប្រ៊ីសសូឡីនាទសវត្សឆ្នាំ១៩៦០ នៅប្រទេសកម្ពុជា

ដោយសារប្រទេសកម្ពុជាមានអាកាសធាតុក្តៅសើម ដូចនេះការរចនាអាគារនិមួយៗក៏តម្រូវឲ្យមានការពិចារណាទៅតាមលក្ខណៈនេះដែរ។ នៅក្រោយសម័យឯករាជ្យ ស្ថាបត្យករជាច្រើនជាពិសេសលោកវណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណបានបញ្ចប់ការសិក្សានៅប្រទេសបារាំង បានពាំនាំនូវគំនិតស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបមកជាមួយ។ ក្នុងនោះដែរប្រព័ន្ធប្រ៊ីសសូឡីត្រូវបានគេប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយទៅលើអាគារសាធារណៈ និងផ្ទះល្វែងជាច្រើននៅក្នុងប្រទេស។ អ្នកខ្លះអាចលើកជាចំងល់ថា ហេតុអ្វីយើងត្រូវសិក្សាពីវា ដោយសារតែគេអាចធ្វើឲ្យអាគារមានផាសុខភាពតាមរយៈប្រព័ន្ធHVAC បានក្នុងសម័យឥឡូវនេះ។ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ មានផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើបរិស្ថាន។

ខាងក្រោមគឺជាកម្រងរូបភាពនៃអាគារដែលមានប្រើនូវប្រព័ន្ធប្រ៊ីសសូឡីនៅទីក្រុងភ្នំពេញ៖

IMG_0691.jpg

IMG_0675.jpg

IMG_0644.jpg

DSC01153.jpg

IMG_1233.jpg

ឯកសារពិគ្រោះយោបល់

  1. The Idea of Le Corbusier on Architecture and Urban Planning
  2. Le Corbusier, The Brise-Soleil and the Socio-Climate Project of Modern Architecture, 1929-1963 ដោយ៖ Daniel A. Barber
  3. Le Corbusier’s Solar Shading Strategy for Tropical Environment: A Sustainable Approach ដោយ៖ Mohammad Arif Kamal
  4. Nineteen Thirties Architecture for Tropical Countries: Le Corbusier’s Brise-Soleil at the Ministry of Education in Rio de Janero ដោយ៖ Jose Manuel Almodovar Melendo, Jose Maria Cabeza Lainez and Juan Ramon Jimenez Verdejo
Gallery

បទសម្ភាសន៍ជាមួយលោក លុយ បាន់ហាប់ _Interview with Mr. Lu Banhap

ខាងក្រោមនេះគឺជាអត្ថបទបកប្រែពីភាសាអង់គ្លេសបោះពុម្ពផ្សាយនៅលើកាសែត ភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍ កាលពីថ្ងៃសៅរ៍ ទី១១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១៥។ ប៉ុន្តែអត្ថបទនេះសរសេដោយស្ថាបត្យករអាល្លឺម៉ង់មួយរូបឈ្មោះថា ម៉ួរីត ហេននីង ដែលបានធ្វើការស្រាវជ្រាវអំពីលោក លុយ បានហាាប់ រហូតដល់បានទៅសម្ភាសស្ថាបត្យករកម្ពុជានាទ.សទី៦០មួយរូបនេះដល់គេហដ្ឋាននៅជាយក្រុងប៉ារី។ សូមចូលអានអត្ថបទដើមជាភាសាអង់គ្លេសតាមរយៈគេហទំព័រមួយនេះ

ខ្ញុំយល់ថាកិច្ចសម្ភាសន៍នេះសំខាន់ណាស់ចំពោះវិស័យស្រាវជ្រាវ ស្ថាបត្យកម្ម និងនគរោបនីយកម្មនៅស្រុកខ្មែរ។ ហេតុនេះហើយទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តបកប្រែវាជាភាសាខ្មែរ ដើម្បីឲ្យនិស្សិត និងមហាជនខ្មែរងាយស្រួលក្នុងការស្វែងយល់ពី លោក លុយ បានហាប់ ប្រសិនជាភាសាអង់គ្លេសពួកគេនៅមានកម្រិត។ ខ្ញុំសូមធ្វើការស្រាយបំភ្លឺថា ការបកប្រែជាភាសាខ្មែរនេះមិនមានគោលបំណងរកកំម្រៃតាមរយៈពាណិជ្ជកម្មរបស់ ហ្គូហ្គលឡើយ ដូចនេះបើសិនជាមានគេហទំព័រណាមួយចំលងអត្ថបទបកប្រែនេះ ទៅដាក់ក្នុងគេហទំព័ររបស់ខ្លួនក្នុងន័យទាញយកផលចំណេញតាមរូបភាពផ្សេងៗ ម្ចាស់គេហទំព័រទាំងនោះនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់ដោយខ្លួនឯង ប្រសិនជាមានការប្តឹងផ្តល់ពីស្ថាប័នដែលរក្សាសិទ្ធគ្រប់បែបយ៉ាងចំពោះអត្ថបទដើម។ មួយវិញទៀត ខ្ញុំនឹងលុបចោលអត្ថបទនេះភ្លាម ប្រសិនបើមានការស្នើរសុំពីស្ថាប័នដែលរក្សាសិទ្ធគ្រប់យ៉ាងរបស់អត្ថបទមួយនេះ។

តទៅសូមចូលរួមអានដោយរីករាយ!

Below is a translated article from English, which was published on Saturday 11 July 2015 by the Phnom Penh Post. But the original researched article was written by Morritz Henning, a german architect and journalist, about Lu Banhap. He went to interview Mr. Lu at his home in a quiet suburb of Paris. Please read the original English article through this link.

I understand the significant of this important interview for those who are interested in architectural research in Cambodia.This document is presented for the free use of anyone and is hosted on my website which generates no advertising revenue, should anyone wish to copy this translation for commercial gain I will not be held liable for any ensuing intellectual property dispute. Should the rights holder of the original document, its writer or anyone else with a financial interest in the original published by the Phnom Penh Post contact me regarding a dispute I hereby offer to delete this translation and remove it from public access if asked.

As stated above, this translation is for the use of scholars and other interested individuals whose first language is Khmer and is not intended for commercial use.

**បញ្ជាក់ ៖ ពាក្យថា  “ខ្ញុំ” សំដៅទៅលើស្ថាបត្យករអាល្លឺម៉ង់ឈ្មោះ ម៉ួរីត ហេននីង ដែលបានសរសេអត្ថបទនេះឡើង។

5-ban-hap_with-sihanouk
ព្រះបាទ នរោត្តមសីហនុ ព្រះរាជទានមេដៃដល់លោក លុយ បានហាប់

ការកសាងកេរ្តិ៍តំណែល

ដោយ៖ លោក ម៉ួរីត ហេននីង

បកប្រែជាភាសាខ្មែរក្រៅផ្លូវការដោយ៖ រឿន វីរៈ

ពេលវេលាកន្លងទៅជាង ៤០ឆ្នាំហើយ ដែលលោក លុយ បានហាប់ បានភៀសខ្លួនចេញពីប្រទេសកម្ពុជា។ លោក ម៉ួរីត ហេននីង ដែលជាស្ថាបត្យករ និងអ្នកសារព័រមាន ជនជាតិអាល្លឺម៉ង់ ដាក់កំហិតខ្លួនឯង ដើម្បីរកឲ្យឃើញពីអ្នកចូលរួមចំណែកកសាងកេរ្តិ៍តំណែលស្ថាបត្យកម្មរបស់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដែលជារឿយៗតែងតែត្រូវគេមើលរំលង។

ខែធ្នូ ឆ្នាំមុន វាជាថ្ងៃមួយដ៏សែនត្រជាក់ ដែលមេឃាបាំងបិទជុំជិតដោយពពកខ្មៅគ្រប់ទិសទី។ អស់កំឡុងពេលជិតពីរឆ្នាំមកហើយ ដែលខ្ញុំខិតខំស្វែងរកម្តងហើយម្តងទៀត ជួនកាលរកទាល់តែដល់យប់ជ្រៅតាមរយៈម៉ាស៊ីនរុករកហ្អូហ្គល អំពីលេខទូរស័ព្ទ និងសៀវភៅរាយឈ្មោះនិងទីលំនៅរបស់ស្ថបត្យករនេះ។ ប៉ុន្តែជាអកុសល ការខំប្រឹងប្រែងទាំងអំបាលម៉ាននេះមិនបានទទួលជោគជ័យឡើយ។ បន្ទាប់មក នៅពេលដែលខ្ញុំត្រៀមចិត្តចុះចាញ់ទៅហើយ ខ្ញុំក៏បានរកឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលប្រហែលជាអាចជូយខ្ញុំបាន។ ម្នាក់នោះគឺ ផលិតករភាពយន្តបារាំងដែលខ្ញុំរកឃើញគាត់តាមរយៈហ្វេសប៊ុគ។ គាត់ម្នាក់នេះបានផ្តល់ព័ត៌មាន(អំពីស្ថាបត្យករដែលខ្ញុំចង់រក)ជាមួយនឹងអាស័យដ្ឋានមួយ។ ហើយពេលនេះខ្ញុំឈរនៅតំបន់ជាយក្រុងប៉ារីដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់ ខាងក្រៅផ្ទះសាមញ្ញមួយដែលជាកម្មសិទ្ធរបស់លោក លុយ បានហាប់ ដែលជាស្ថាបត្យករដ៏ចំណានមួយក្នុងចំណោមស្ថាបត្យករសម័យទំនើបជាច្រើនរូបទៀតរបស់ប្រទេសកម្ពុជា។ តាមយោបល់ខ្ញុំ គេភាគច្រើនតែងតែមើលរំលងពីគាត់។

ក្នុងឆ្នាំ២០០៦ អត្ថបទបោះពុម្ពផ្សាយជាក្រាំងគន្លិះរបស់ Helen Grant Ross និង Darryl Collins ដែលមានឈ្មោះថា កសាងកម្ពុជា៖ ស្ថាបត្យកម្មខ្មែរសម័យថ្មី ឆ្នាំ១៩៥៣ដល់ឆ្នាំ១៩៧០ (Building Cambodia: New Khmer Architecture 1953-1970) បានកសាងមូលដ្ឋានគ្រឹះក្នុងការស្រឡាញ់ចូលចិត្តជាថ្មីឡើងវិញចំពោះស្ថាបត្យកម្មក្មុង“យុគមាស” ដែលយុគនេះគឺជាពេលមួយដែលការរីកចំរើនខាងផ្នែកស្ថាបត្យកម្មមានល្បើនលឿនខ្លាំង ប្រកបដោយភាពទាក់ទាញ ដែលព្រះបាទ នរោត្តម សីហនុ ខ្លួនទ្រង់ផ្ទាល់បានប្រកាសពីភាពស្មើគ្នា(របស់យុគមាសនេះ)ទៅនឹងសមិទ្ធិផលសម្រេចបាននៅក្នុងសម័យអង្គរផងដែរ។

ប៉ុន្តែជំនោរកើនរហ័សនៃចំណាប់អារម្មណ៍ក្រោយពីការបោះពុម្ពអត្ថបទនេះ ផ្តោតសំខាន់តែទៅលើស្ថបត្យករមួយរូបប៉ុណ្ណោះគឺ លោក វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណ ដែលជាអ្នកបង្កើតគ្រឿងអលង្ការស្ថាបត្យកម្មផ្សេងៗដូចជា កីឡាដ្ឋានជាតិ និងសាលមហោស្រពចតុមុខ។

4-villa-lu
ផ្ទះដែលរចនាដោយស្ថាបត្យករ លុយ បានហាប់ខ្លួនឯងជាគំរោងមួយក្នុងចំនោមដែលគាត់មានមោទនភាពបំផុត

ម៉ូលីវណ្ណប្រហែលជាអ្នកមូលវិវដ្តនិយមខ្លាំងបំផុត និងប្រហែលជាស្ថាបត្យករដ៏ជោគជ័យបំផុតម្នាក់ហើយនៅក្នុងសម័យនោះ ដោយសារតែគាត់បានរចនាអាគារជាងមួយរយ ប៉ុន្តែនៅពេលនោះមិនមែនមានតែគាត់ម្នាកឯងនោះទេ។ ធ្វើការរួមជាមួយគាត់មានស្ថាបត្យករ និងអ្នកធ្វើផែនការប្រកបដោយមហិច្ចតាជាច្រើនទៀត ដែលពួកគេទាំងនេះបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីបរទេសត្រឡប់មកវិញដើម្បីរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ដល់ការអភិវឌ្ឍទេសភាពទីក្រុង។ លោក លុយ បានហាប់ ប្រហែលជាសមាជិកដ៏សំខាន់ម្នាក់នៅក្នុងក្រុមនេះ។

ស្ថាបត្យកម្មរបស់លោក លុយ បាន ហាប់ នៅតែជាធាតុផ្សំនៃទេសភាពរបស់ទីក្រុងភ្នំពេញដដែលដូចជា៖ សណ្ឋាគារកាំបូឌីយ៉ាណា សាលមហោស្រពចេនឡា និង អាគារអតីតវិទ្យាល័យទួល ស្វាយព្រៃ ដែលប្រហែលគាត់មិនចង់មានឈ្មោះជាអ្នករចនាវាទេ ដោយហេតុតែអាគារបានក្លាយទៅជាជំរុំគុក ស២១ ដ៏ល្បីល្បាញ។ សំណង់ជាប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់គាត់ដែលល្បីល្បាញជាងគេ ហើយប្រហែលជារឿយគេតែងតែច្រលំថាជាស្នាដៃលោក វណ្ណ ម៉ូល្លីវណ្ណ នោះគឺអាគារប៊ូឌីង (អាគារប៊ូឌីងស)។ គាត់រចនាអាគារនេះនៅឆ្នាំ១៩៦៣ រួមជាមួយវិស្វករដើមកំណើតអ៊ុយក្រែន លោក វ្លាឌីមៀ ប៊ុនឌីយ៉ង់ស្គី។

ប៉ុន្តែដោយសារតែកាលនោះលោកជាអ្នកគ្រប់គ្រងវិទ្យាស្ថានរៀបចំប្លង់ក្រុងដ៏សំខានជាងគេរបស់រាជធានីភ្នំពេញ ឥទ្ធិពលរបស់លោក បានហាប់ក្នុងការបង្កើតរូបរាងទីក្រុងបានលាតសន្ធឹងលើសពីការរចនាអាគារនានាទៅទៀត។ គាត់បានទទួលបន្ទុកបង្កើតសួនច្បារសាធារណៈនៅជុំវិញអាគារប៊ូឌីង ឧទ្យានជុំវិញអតីតបឹងកក់ដែលគេចាក់ដីបំពេញហើយ (ដោយយកគំរូតាមឧទ្យានដ៏ល្បីល្បាញនៅទីក្រុងប៉ារី ឈ្មោះថា Bois de Boulogne) ហើយនិងមហាវិថីដ៏វែងអន្លាយនៅមុខវិមានឯករាជ្យ ដែលនៅដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ក្នុងនាមជាស្ថាបត្យករ និងអ្នកសារព័ត៌មាន រស់នៅទីក្រុងប៊ែកឡាំង ខ្ញុំបានលឺពីឈ្មោះ លុយ បានហាប់ដំបូងនៅពេលដែលខ្ញុំមកលេងប្រទេសកម្ពុជានៅឆ្នាំ២០០៧។ ខ្ញុំបានរកឃើញពីការងារដ៏អស្ចារ្យរបស់ វណ្ណ ម៉ូល្លីវណ្ណ តែខ្ញុំចង់យល់ស៊ីជម្រៅជាងនេះទៅទៀត ដើម្បីបើកនេត្រាអ្នកដទៃទៀតឲ្យដឹងពីមុខងាររបស់ស្ថាបត្យករកម្ពុជាដទៃទៀត។ ដូចនេះហើយ ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមដំណើរស្វែងរកគាត់ ដែលនៅទីបំផុតនាំខ្ញុំឲ្យមកពើបនឹងអាស័យដ្ឋានមួយនេះដែលស្ថិតនៅឯជាយទីក្រុងប៉ារី។

3-around-independence-monument-1962
លោក លុយ បានហាប់រចនាសួនច្បារនៅជិតវិមានឯករាជ្យ

ការស្វាគមន៍ដែលខ្ញុំទទួលបានក្នុងរសៀលនោះផ្ទុយគ្នាស្រឡះទៅនឹងអាកាសធាតុដ៏ត្រជាក់នៅខាងក្រៅ៖ ទ្វារបើកឡើង គាត់ណែនាំខ្ញុំឲ្យចូលក្នុង ហើយផ្តល់ភេសជ្ជៈទទួលខ្ញុំ (“ប៊ែណូ ឬក៏ស្រាវីស្គី?”)។ គារវកិច្ចទទួលភ្្ញៀវបញ្ចប់ទៅ លោក បានហាប់ក៏ចាប់ផ្តើមនិយាយ។ បើទោះបីជាស្ថិតនៅក្នុងជរាវ័យ តែបេះដូងគាត់នៅតែក្មេងខ្វី និងគួរឲ្យស្រឡាញ់រាប់អាន គាត់បានធ្វើឲ្យរសៀលមួយនេះពោរពេញទៅដោយសេចក្តីសោមនស្ស។ មើលទៅវាហាក់បីដូចជាមានរយៈពេលយូរមកហើយ ដែលមាននរណាម្នាក់សួរគាត់ទាកទិននឹងស្ថាបត្យកម្ម ហើយគាត់ពេលខ្លះទាត់ចោលសំណួរផ្សេងៗរបស់ខ្ញុំ។ គាត់នឹងនិយាយថា ”អាគារទាំងអំបាលម៉ានរបស់ខ្ញុំគឺគ្រាន់តែអនុស្សាវរីយ៍ទេសព្វថ្ងៃនេះ ពួកវាមិនសំខាន់ទៀតទេ” បន្ទាប់មកក៏បន្តសម្តីទៀតក្រោយពីឈប់មួយរយៈ។

ចាប់ពីតាំងពីដំណើរលើកទីមួយមក ខ្ញុំបានទៅទីក្រុងប៉ារីបីបួនទៀត ដោយអង្គុយនៅលើសាឡុងនៅផ្ទះលោក លុយ បានហាប់ ហើយស្តាប់គាត់ និងប្រពន្ធជនជាតិបារាំងរបស់គាត់ឈ្មោះ អាមេល រៀបរាប់ពីរឿងរ៉ាវផ្សេងៗច្រើនជាងម្តងរហូតដល់ពាក់កណ្តាលយប់។

យុវជនដ៏មានទេពកោសល្យមួយរូប

លុយ បានហាប់ កើតនៅឆ្នាំ១៩៣១ នៅខេត្តកំពង់ចាម។ នាអាយុ១៤ឆ្នាំ គាត់បានផ្លាស់ទីលំនៅមកទីក្រុងភ្នំពេញដើម្បីចូលរៀននៅអនុវិទ្យាល័យមួយ។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា កាលពីពេលដំបូងៗនោះ។ “ជិវិតពិតជាលំបាកខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំរស់នៅក្នុងវត្ត ហើយគ្មានលុយមួយរៀលទេ គ្រួសាេក៏នៅឆ្ងាយទៀត។ ខ្ញុំអាចរៀនទៅកើតដោយលំបាកលំបិន ក៏ព្រោះតែជិវិតរាល់ថ្ងៃនៅក្នុងវត្ត វាមិនដូចជីវិតដែលខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅទេ។ នៅពេលដែលព្រះសង្ឃពន្លត់ភ្លើងម្តងៗ ខ្ញុំចេញទៅក្រៅតាមផ្លូវ ហើយអង្គុយចុះក្រោមអំពូលភ្លើងបំភ្លឺតាមផ្លូវ ដើម្បីរៀនបន្តទៀត។”

ដោយរៀបនឹងបោះបង់ចោលការសិក្សា ហើយវេចបង្វេចត្រឡប់ទៅផ្ទះនៅកំពង់ចាមវិញទៅហើយ បានហាប់ក៏បានប្រទះឃើញមុខដែលលោកដូចធ្លាប់ស្គាល់។ ម្នាក់នោះគឺលោកមន្រ្តីរដ្ឋ ប៉ែន នុត ដែលលោក បានហាប់បានស្គាល់នៅពេលដែលលោកនៅជាអភិបាលខេត្តកំណើតរបស់លោក បានហាប់។

លោក បានហាប់ បានរលឹកហើយនិយាយថា៖ “ខ្ញុំប្រមែប្រមូលភាពក្លាហានរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ ហើយសួរគាត់ តើគាត់អាចផ្តល់ការងារខ្លះឲ្យខ្ញុំធ្វើបានទេ”។

លោក ប៉ែន នុត ស្ងើចសរសើពីសេចក្តីក្លាហានរបស់យុវជន បានហាប់ ក៏នាំ បានហាប់ទៅនៅផ្ទះគាត់ ដែលប្រការនេះអាចធ្វើឲ្យ បានហាប់អាចបញ្ចប់ការសិក្សា ក៏ដូចជាគាត់ផ្ទាល់នៅតែអាចធ្វើជាអ្នកណែនាំ និងមិត្តភក្តិរបស់ បានហាប់បានរហូតដល់មរណភាពរបស់គាត់នៅឆ្នាំ១៩៨៥។

5-esquissse-pp_expansion
ប្លង់របស់លោក លុយ បានហាប់សំរាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ

នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៤៩ លោក បានហាប់ ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃរលកសិស្សកម្ពុជាដែលបានបញ្ញូទៅរៀននៅប៉ារីតាមរយៈអាហារូបករណ៍សិក្សា។ ពេលដំបូងឡើយ គាត់ចង់ក្លាយទៅជាវិស្វករ។ ប៉ុន្តែតាមរយៈដំបូន្មានរបស់លោក វណ្ណ ម៉ូល្លីវណ្ណ ដែលមកដល់ទីក្រុងប៉ារីមុនបីឆ្នាំ គាត់ក៏បានប្តូរមុខវិជ្ជារបស់គាត់។ លោក បាន់ហាប់និយាយថា៖ “ពេលនោះ គ្មានស្ថបត្យករស្តង់ដារនៅប្រទេសកម្ពុជាទេ។ ម៉ូលីវណ្ណបាននិយាយពន្យល់ប្រាប់ខ្ញុំថា ប្រការនេះអាចជាឳកាសល្អសំរាប់ពួកយើង ហើយគាត់ក៏បានយកឈ្នះចិត្តខ្ញុំទៅ”។

នៅពេលដែលគាត់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ជាស្ថាបត្យករ លោក បានហាប់បានអភិវឌ្ឍការងាររចនាដ៏ល្អមួយសំរាប់អាជីពគាត់ ហើយគាត់មានគោលបំណងធ្វើដំណើរទៅប្រទេសប្រេស៊ីលធ្វើការក្នុងគំរោងរដ្ឋធានីថ្មីបែបអនាគតឈ្មោះថា ប្រេស៊ីលីយ៉ា ដែលមេស្ថាបត្យសម័យទំនើបកំពុងតែស្ថាបនានៅពេលនោះ។

លោក បានហាប់រលឹកថា៖ “មិត្តភក្តិខ្ញុំជាច្រើននៅទំនោះហើយ ហើយពួកគេតឿនឲ្យខ្ញុំទៅតាមពួកគេ។ ប៉ុន្តែសម្តេចសីហនុបានបដិសេធទៅលើរឿងនេះ”។

លោក បានហាប់បានជួបសម្តេច សីហនុលើកទីមួយកំឡុងពេលដែលសម្តេចស្នាក់នៅមន្ទីរពេទ្យប៉ារីមួយ នៅពេលនោះលោក ប៉ែន នុតដែលជាគ្រូណែនាំរបស់បាន់ហាប់បានទាញ បាន់ហាប់ឲ្យមកំដរព្រះអង្គម្ចាស់។ប្រមុខរដ្ឋកម្ពុជា មិនចង់ឲ្យស្ថាបត្យករក្មេង និងមានចំណេះដឹងដូចជា បានហាប់ទៅណានោះទេ។  បានហាប់គោរពតាមព្រះរាជបញ្ជាក៏ត្រឡប់មកទីក្រុងភ្នំពេញវិញនៅឆ្នាំ១៩៦០ ជាទីដែលគាត់ត្រូវបានចាត់តាំងភ្លាមៗឲ្យបង្កើតមន្ទីរសាងសង់លំនៅដ្ឋាន និងរៀចចំគំរោងប្លង់នៃសាលារាជធានីភ្នំពេញ។

ក្នុងតួនាទីថ្មីនេះ លោកអភិបាលរាជធានី ទេព ផន បានផ្តល់ឲ្យគាត់នូវសេរីភាពពេញទីដើម្បីធ្វើទំនើបកម្មគំរោងរៀបចំទីក្រុង។ វាជាភារកិច្ចដ៏សែនធំមួយដែលគាត់ជក់ចិត្តនិងធ្វើវា។

គាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា៖ “នៅពេលដែលគាត់មកដល់ប្រទេសកម្ពុជា ដីធ្លីទាំងឡាយត្រូវទុកទំនេរចោលគ្មានប្រើការអីទេ។ គ្នាននរណាខ្វល់ឡើយ គ្មានកម្មាភិបាល គ្មានរដ្ឋបាលច្បាស់លាស់ទេ។ ឥណ្ឌូចិនបារាំងទទួលបញ្ជាពីទីក្រុងហាណូយ ប៉ុន្តែពេលនេះ ច្បាស់ណាស់ពួកបារាំងបានចាកចេញបាត់ហើយ។ យើងត្រូវតែកសាងអ្វីគ្រប់យ៉ាងថ្មីទាំងស្រុង តែសំរាប់ខ្ញុំវាជាប្រការល្អមួយ”។

5-municipalappartements
អាគារប៊ូឌីងសដែលគាត់រចនារួមជាមួយអ្នកឯទៀត។ រូបភាពដោយ៖ ម៉ួរីត ហេននីង

បានហាប់ក្នុងអាយុខ្ទង់៣០ឆ្នាំ រួមជាមួយនឹងបុគ្គលិក១២នាក់ទៀត គ្រប់គ្រងអ្វីគ្រប់យ៉ាង រាប់តាំពីនគរោនីកម្ម ដល់ការរចនានិងថែរក្សាសួនច្បារសាធារណៈ ការគ្រប់គ្រងសំណល់ ភ្លើងបំភ្លឺតាមចញ្ចើមផ្លូវ ការផ្គត់ផ្គង់ថាមពល និងការអនុញ្ញាតសាងសង់។ គាត់ក៏បានធ្វើជំរឿនប្រជាជន និងអាគារផ្សេងៗនៅទីក្រុងភ្នំពេញផងដែរ។

គាត់ពន្យល់ថា៖ “ប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំទីក្រុងមួយ អ្នកត្រូវតែដឹងថាមានជនជាតិខ្មែរប៉ុន្មាននាក់ ចិនប៉ុន្មាននាក់ ឬក៏ចាមប៉ុន្មាននាក់រស់នៅក្នុងទីក្រុងមួយនោះ ទើបអ្នកអាចដឹងថាកន្លែងណាត្រូវសាង់សង់សាលា ឬក៏វិហារអ៊ីស្លាម”។ គាត់បន្តទៀតថា៖ “មុនពេលខ្ញុំមកដល់ គ្មានអ្វីទាំងអស់។ ខ្ញុំជាមនុស្សដំបូងដែលចាប់ផ្តើមមើលទីក្រុងតាមរយៈវិធីនេះ”។

ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោក បានហាប់ ភ្នំពេញបានប្រែខ្លួនក្នុងនាមថ្មីជារាជធានីដ៏គួរឲ្យស្ញប់ស្ញែង។ លោក បានហាប់បានរលឹកថា៖ “ពេលមួយនោះ ប្រធានាធិបតីសឹង្ហបុរីលោក លី ខ្វាន់យូ បានអញ្ជើញមកមើលភ្នំពេញ”។

“គាត់ស្ថិតក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹម និងបានសួរខ្ញុំពីរបៀបដែលខ្ញុំអាចធ្វើឲ្យទីក្រុងមួយមានរបៀបរៀបរយបាន។ សង្ហបុរីនៅពេលនោះ គឺជាទីក្រុងដ៏សែនកខ្វក់មួយ។ ទីក្រុងភ្នំពេញ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ត្រូវបានគេហៅថាជា គុជនៃអាស៊ី”។

រួមជាមួយនឹងការងារក្នុងជួររដ្ឋាភិបាលរបស់លោក លោក បានហាប់ បានបង្កើតការិយាល័យស្ថាបត្យកម្មផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទះវីឡារបស់គាត់ដែលស្ថិតតាមបណ្តោយវិថីព្រះមុន្នីវង្ស ហើយក្រោយមកចាប់ផ្តើមក្រុមហ៊ុនសាងសង់សំណង់។ ក្នុងចំណោមគំរោងនានាដែលឆ្លងកាត់ការិយាល័យរបស់គាត់មាន៖ មហាវិទ្យាល័យផ្សេងៗ រោងចក្រនានា និងផ្ទះវីឡាជាច្រើនសំរាប់ព្រះបាទ នរោត្តម សីហនុ និងព្រះនាងម្ចាស់ដែលបុត្រីរបស់អង្គ។

5-lubanhap
លោក បានហាប់សព្វថ្ងៃនេះកំពុងរស់នៅតំបន់ជាយក្រុងប៉ារីសមួយ។ រូបភាពដោយ៖ ម៉ួរីត ហេននីង

អាគារប៊ូឌីង ដែលខាងសាលារាជធានីចាត់តាំងឲ្យធ្វើជាផ្ទះអត្តពលិកសំរាប់ការប្រកួតស៊ីហ្គេមដោយក្រោយមកត្រូវគេធ្វើឯកជនភានូបនីយកម្ម មិនដែលជាគំរោងមួួយក្នុងចំនោមគំរោងនានាដែលគាត់ពេញចិត្តនោះទេ។

គាត់និយាយថា៖ “សណ្ឋាគារកាំបូឌីយ៉ាណា និងផ្ទះខ្ញុំ បាទ ពួកវាមានសារសំខាន់ណាស់ចំពោះខ្ញុំ ប៉ុន្តែអាគារប៊ូឌីង អត់មានទេ។ វាមិនមែនជាគំរោងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំទេ”។

ការងារដែលគេកាត់បំព្រួញ

នៅពេលដែលលោក លន់ ណុលកាន់កាប់អំណាចនៅឆ្នាំ១៩៧០ លោក បានហាប់កំពុងស្ថិតនៅក្នុងគំរោងស្រាជ្រាវបួនឆ្នាំពេញមួួយ ដើម្បីប្រមើលមើលពីទិសដៅអភិវឌ្ឃទីក្រុងភ្នំពេញនាពេលអនាគត ហើយបន្ទាប់ពីការកាន់កាប់អំណាចនេះ ប្លង់ធំៗសំរាប់ប្រទេសក៏ត្រូវរលាយអស់។ មិត្តភក្តិរួមការងារជាច្រើនរបស់គាត់រួមទាំង វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណផងដែរ បានមើលឃើញពីពពកខ្មៅងងឺតកំពុងត្រដែតត្រសែតឡើង រួចក៏ចាកចេញពីប្រទេស។ ប្រពន្ធ និងកូនៗរបស់លោក បានហាប់ត្រឡប់ទៅប្រទេសបារាំងវិញ ប៉ុន្តែស្ថាបត្យកររូបនេះសំរេចចិត្តស្នាក់នៅក្នុងប្រទេសទៅវិញ ដែលការសម្រេចចិត្តនេះត្រូវបានស្ថាបត្យករខ្លួនឯងនិយាយថា ធ្វើឡើងក្នុងអារម្មណ៍ជាប់ជាកាតព្វកិច្ចសំរាប់ប្រទេសជាតិ។

កលយុគ្គនៃសង្គ្រាមស៊ីវិលកើឡើងឥតស្រាកស្រាន្ត ការសំរេចការងារក៏ចាប់ផ្តើមកាន់តែពិបាកទៅៗ។ គាត់រលឹកឡើងដោយសំដៅទៅលើការធ្វើចំណាកស្រុកដ៏សម្បើមពីតំបន់ជនបទមកទីក្រុងភ្នំពេញដែលបណ្តាលមកពីការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់អាមររិកតាមខេត្តនានាថា៖ “យើងអត់អាចធ្វើអ្វីបានទាំងអស់។ មនុស្សម្នាច្រើនឡើងៗសម្រុកចូលមកនៅភ្នំពេញ។ ខ្ញុំរវល់តែជាមួយការផ្តល់ឲ្យពួកគេនូវតម្រូវការធម្មតាៗណឹង។ ហើយគ្មានវត្ថុធាតុដើមសំរាប់សាងសង់អាគារទៀតទេ។ អតិថិជនខ្ញុំមួយសុខចិត្តដឹកស៊ីម៉ង់ត៍តាមយន្តហោះមកពីទីក្រុងបាំងកក ដោយសារតែគាត់ចង់ឲ្យដាច់ខាត់សំណង់អាគាររបស់គាត់ត្រូវតែបន្ត”។

នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥ ពួកខ្មែរក្រហមសម្រុកចូលមកដល់ទីក្រុងភ្នំពេញ។ លោក បានហាប់ ក៏ដូចអ្នកឯទៀតនៅទីក្រុងដែរ ត្រូវបានគេជម្លៀសចេញឲ្យទៅធ្វើការនៅជំុរំការងារឯទីជនបទ។ បន្ទាប់ពីបីខែមក គាត់ក៏បានរៀបចំគំរោងការរត់គេចទាំងប្រថុយប្រថាន។ គាត់មានរួមទាំងក្មួយស្រីគាត់ផង ដើរភាគច្រើនាពេលយប់រហូតដល់ទីក្រុងសៃហ្គន ដែលពីទំនោះគាត់ជិះយន្តហោះទៅហាណូយ បន្ទាប់មកវៀងចន្ទន៍ និងបាំងកក ហើយជាចុងក្រោយគឺទីក្រុងប៉ារី។ ដំណើរនេះធ្វើឡើងអស់រយៈពេលរាប់ខែ។ គាត់អាចផ្ញើតេឡេក្រាមទៅគ្រួសារគាត់ ដើម្បីប្រាប់ថាគាត់នៅរស់នៅឡើយ នៅពេលដែលគាត់ទៅដល់ទីក្រុងបាំងកកតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្លឹមសារនៃសារតេឡេក្រាមនោះគ្រាន់តែមានន័យសាមញ្ញថា “យើងទៅ” តែប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលដែលទៅសល់ក្រុងប៉ារី លោក បានហាប់ ចាប់ផ្តើមធ្វើការម្តងទៀត ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលបានបង្កើតទំហំការងារឲ្យបានធំដូចដែលគាត់បានធ្វើនៅកម្ពុជានោះទេ។ គាត់ធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនបោកអ៊ុតសំលៀកបំពាក់ និងរចនាផ្នែកខាងក្នុងភោជនីយដ្ឋានបន្ថែមពីលើទៀត។ នៅឆ្នាំ១៩៧៨ គាត់រចនា និងសង់ផ្ទះដែលគាត់ និងប្រពន្ធគាត់បានរស់នៅមកដល់សព្វថ្ងៃ ហើយគេហដ្ឋានជាប់គ្នាមួយទៀតសំរាប់មិត្តចាស់របស់គាត់ ប៉ែន នុត ដែលមកដល់ក្រុងប៉ារីនៅឆ្នាំ១៩៧៩។

លោក បានហាប់ត្រឡប់មកប្រទេសកម្ពុជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ១៩៨៩ ដើម្បីគាំទ្រដល់ការងាររបស់អង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល médecin du monde។ រហូតមកដល់ឆ្នាំ១៩៩៤ គាត់បានមកកម្ពុជាជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីមើលការងារសាងសង់មជ្ឃមណ្ឌលកុមារកំព្រា និងមន្ទីរពេទ្យផ្សេងៗ។ គាត់បដិសេធសំណើរឲ្យគាត់មករស់នៅប្រទេសកម្ពុជាជាអចិន្រៃ្ត។

គាត់ពន្យល់ថា៖ “ខ្ញុំប្រាប់ពួកគេថាខ្ញុំចាស់ហើយ ហើយប្រពន្ធខ្្ញុំ និងកូនៗគេមិនចង់ចាកចេញទេ ដោយសារគេមានមិត្តភក្តិនៅទីនេះ”។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គាត់នៅមានរឿងជាច្រើនគាត់ដែលគាត់មិនបាននិយាយ។

នៅពេលគាត់ជូនខ្ញុំមកព្រលានយន្តហោះដើម្បីត្រឡប់ទៅទីក្រុងប៊ែរឡាំងវិញ គាត់និយាយថា៖ “ខ្ញុំអាចធ្វើការបំរើប្រទេសជាតិខ្ញុំបានជាច្រើនទៀត ប៉ុន្តែការងារខ្ញុំចប់ហើយ នៅពេលខ្ញុំមានអាយុ៤៥ឆ្នាំ”។

“ខ្ញុំមានតែរយៈពេល១៥ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ”។

តើលោក លុយ បានហាប់ មានសារសំខាន់យ៉ាងណាចំពោះស្ថាបត្យកម្មខ្មែរ?

សំរាប់អ្នកជំនាញស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបនៅកម្ពុជា តម្លៃនៃការចងក្រងឯកសារអំពីកេរ្តិ៍តំណែលរបស់លោក លុយ បានហាប់ គឺច្បាស់លាស់ណាស់។ “គាត់មានសារសំខាន់ណាស់សំរាប់ចលនាស្ថាបត្យកម្មខ្មែរសម័យថ្មី” នេះគឺជាសម្តីរបស់លោក ប៉ែន សេរីបញ្ញា ដែលជាស្ថាបត្យករ និង នគរោបនីយករ ដែលបានធ្វើការសិក្សាស្រាវជ្រាវយ៉ាងស៊ីជម្រៅទៅលើអាគារប៊ូឌីង និងតំបន់បាសាក់ទាំងមូល។

ផ្ទុយពីការលើកឡើងនេះ លោកសាស្រ្តាចារ្យស្ថាបត្យកម្មមកពីសាកលវិទ្យាល័យវិចិត្រសិល្បៈ លោក ម៉ាទីន អ៊ែរនេ បានវ៉ែកញែកថា មានហេតុផលរឹងមាំមួយចំនួនក្នុងការពន្យល់ថាហេតុអ្វីបានជាស្នាដែរបស់លោក វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណមកពីសម័យនោះត្រូវបានគេអបអរច្រើនបំផុត។ គាត់និយាយថា៖ “វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណបានរើសយកគោលការណ៍របស់ ឡឺ ក័រប៊ុស៊ីយ៉េនៅបារាំង និងអ្នកសម័យទំនើបនិយមនានា ហើយបន្ទាប់មកបង្កើតអ្វីពិសេសម្យ៉ាង ដែលផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងធាតុផ្សំ និងប្រពៃណីរបស់ប្រទេសកម្ពុជា”។ “លុយ បានហាប់ មានលក្ខណៈធម្មតាតិចជាង ការរួមបញ្ចូលគ្នាតិចជាង មិនសូវស៊ីជម្រៅ”។

លោក អ៊ែរនេ និយាយថាគេអាចធ្វើការប្រៀបធៀបរវាងអាគារប៊ូឌីងសរបស់លុយ បានហាប់ និងប៊ូឌីងប្រផេះរបស់វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណ ដែលកាលពីមុនអាគារទាំងពីនេះនៅជិតគ្នា។ គាត់និយាយថា៖ “គ្រោងសំណង់គ្មានឥទ្ធិពលអ្វីដូចគ្នាទៅលើលំហនោះទេ ពន្លឺ និងម្លប់របស់អាគារវណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណ មានអារម្មណ៍ថាមានលំហធំល្វឹងល្វើយជាង”។

“បើនិយាយពីការពិតប្រាកដដោយឥតលម្អៀងនៃគំនិតខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងនិយាយថាតម្លៃស្នាដៃស្ថាបត្យកម្មរបស់គាត់មិនដូចគ្នាទេ”។ លោក អ៊ែរនេ បន្ថែមថាប្រវត្តិវិទូនៅមានការងារជាច្រើនទៀតដែលត្រូវធ្វើ ប្រសិនជាពួកគេចង់ចងក្រងឯកសារទាក់ទងនឹងស្ថាបត្យករទាំងឡាយដែលបានបង្កើត(រូបរាងចលនាស្ថាបត្យកម្ម)នៅទសវត្សឆ្នាំ១៩៦០នៅប្រទេសកម្ពុជា។ “មានស្ថាបត្យករច្រើនណាស់ដែលត្រូវគេបំភ្លេចចោល”។ ដោយ៖ harriet fitch little

Gallery

គំរោងមាត់ទន្លេបាសាក់_bassac river front project

ដោយ៖ លោក ពុំ មាសមណ្តូល

លំនៅដ្ឋានសំរាប់ជួលដែលមានតម្លៃថោកនៅតាមដងទន្លេបាសាក់ (Bassac Riverfront) ។

​អគារ ប៊ុលឌីង​ (White Building) ​ត្រូវបាន​រចនា​ដោយ ATBAT ដែលជា​ស្ថាបត្យករ​មួយ​ក្រុម មាន​លោក លូ បានហាប (Lu Ban Hap) ជា​អ្នក​ចាត់ចែង​លើ​ការ​សាងសង់ និង​វិស្វករ វ្លាឌាមៀ បូឌៀនស្គី​​ (Vladimir Bodiansky) ។

លោក​ វណ្ណ ម៉លីវណ្ណ (Vann Molyvann) បាន​ស្ថាបនា​ Grey Building​​ ជាអកុសលអគារ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​កម្ទេច​នៅ​អំឡុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​ ១៩៩០ បន្ទាប់មក​វា​ត្រូវ​បាន​បាត់បង់​ទាំងស្រុង​ ហើយក្រោយមកអគារមជ្ឈមណ្ឌលភ្នំពេញបានសាងសង់នៅលើទីតំាងនោះ។ សំរាប់អគាររបស់លោក វណ្ណ ម៉លីវណ្ណ ក្បួន​ខ្នាត​នៃ​ការ​សាងសង់​អគារ​​មាន​ខ្យល់​ធម្មជាតិ​ចេញ​ចូល​ច្រើន មាន​ចរន្ត​ខ្យល់​។ អ្វីៗ​ទាំងនោះ​ត្រូវ​បាន​បាត់បង់​នៅពេល​ដែល​អគារ​ថ្មី​ត្រូវ​បាន​គេ​សាងសង់​ឡើង​វិញ​។

**កំណត់ចំណាំ៖ អត្ថបទទាំងស្រុងរួមទាំងរូបភាពនានា បានដកស្រង់ពីបណ្តាញសង្គម ហ្វេសប៊ុគរបស់ លោក ពុំ មាសបណ្តូល ជាមួយនឹងការយល់ព្រមរបស់គាត់។ បើសិនជាមានការស្នើសុំឲ្យដកខ្លឹមសារណាមួយចេញដោយឈរលើហេតុផលកម្មសិទ្ធបញ្ញា ខ្ញុំនឹងបន្ទាន់សម័យអត្ថបទនេះ។

by mr. poum measbandol

the low-cost housings along the bank of bassac river.

the white building was designed by atbat-a group of architects such as lu ban hap who managed the construction and engineer, vladimir bondiansky.

vann molyvann designed the grey building. unfortunately, these buildings were partly demolished in 1990s then entirely. after that, the phnom penh centre building was built on this location. vann molyvann’s buildings were built with air circulation inside. all of these were element are absent from the replaced structure, the phnom penh centre.

**disclaimer: the entire article and photos were obtained from the personal facebook post of mr. poum measbandol with his permission. if there was a request to remove any parts of this post due to the copyright, i will update this article immediately.

Gallery

ភ្នំពេញក្នុងទ.ស. ទី៦០_phnom penh in the 60s

ដោយ៖ លោក ពុំ មាសមណ្តូល

ទ.ស. ទី៦០ ភ្នំពេញត្រូវបានក្រសែភ្នែករបស់ពិភពលោកចាប់អារម្មណ៏យ៉ាងខ្លាំង ក្នុងនោះ រាជធានីទាំងមូល ត្រូវបានគេស្ថាបនាឲ្យសមិទ្ធិផលទាំងឡាយមាន សមតា និង សោភ័ណភាព ដែលត្រូវបានអ្នកកាសែតមកពីបណ្តាប្រទេសនៅទ្វីបអឺរ៉ុបនិងអាស៊ីចាត់ទុកជាទីក្រុងដែលល្អជាងគេ ស្អាតជាងគេ ហើយមានសមតាជាងគេក្នុងចំណោមប្រទេសនៃចុងបុពាប្រទេស (យោងតាមការចុះផ្សាយរបស់ទស្សនាវដ្តី France Asie ដោយលោក Rene de Berval ក្នុងឆ្នាំ 1967) ។ នៅគ្រប់ទិសទីក្នុងក្រុងភ្នំពេញ គេឃើញមានសួនច្បារមានបុប្ផា អគារប្រកបដោយភាពស៊ីគ្នាភ្ជាប់ប្រពៃណីខ្មែរទៅនឹងរចនាបថទំណើបបស្ចឹមប្រទេស ។

**កំណត់ចំណាំ៖ អត្ថបទទាំងស្រុងរួមទាំងរូបភាពនានា បានដកស្រង់ពីបណ្តាញសង្គម ហ្វេសប៊ុគរបស់ លោក ពុំ មាសបណ្តូល ជាមួយនឹងការយល់ព្រមរបស់គាត់។ បើសិនជាមានការស្នើសុំឲ្យដកខ្លឹមសារណាមួយចេញដោយឈរលើហេតុផលកម្មសិទ្ធបញ្ញា ខ្ញុំនឹងបន្ទាន់សម័យអត្ថបទនេះ។

by mr. poum measbandol

in the 60s, phnom penh was a focal point of the international community. in the entire capital, projects were built with equilibriums and aesthetics. it was considered as the most elegant, beautiful and balanced, among the far east countries, by journalists from europe and asia (according to the publication of france asia by mr. rene de berval in 1967). in every corner of the city, there were parks with blossom flowers and harmonious buildings with khmer tradition and modern style form the west.

**disclaimer: the entire article and photos were obtained from the personal facebook post of mr. poum measbandol with his permission. if there was a request to remove any parts of this post due to the copyright, i will update this article immediately.

Gallery

Patrik Schumacher ជាស្ថាបត្យករ អ្នកនយោបាយ ឬក៏ជនអនាធិបតេយ្យនិយម?

ប្រហែលអ្នកទាំងអស់គ្នាបានអាន ឬលឺអំពីព័ត៌មានថ្មីៗនេះអំពីគោលគំនិតរបស់អ្នកដឹកនាំរបស់ការិយាល៏យស្ថាបត្យកម្ម ហ្សាហា ហាឌីត ឈ្មោះ Patrik Schumacher ទៅលើការធ្វើឯកជនភាវូបនីយកម្មទៅលើ លំហសាធារណៈ លំនៅដ្ឋានសង្គម នៅក្នុងទីក្រុងឡុងដ៍របស់ចក្រភពអង់គ្លេសហើយ។ ប៉ុន្តែបើសិនជាអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនទាន់បានអានទេ សូមចូលទៅកាន់តំភ្ជាប់របស់ Dezeen នៅទីនេះ។ គាត់បាននិយាយជាសាធារណៈនាកម្មវិធី ពិធីបុណ្យស្ថាបត្យកម្មពិភពលោកនៅទីក្រុងប៊ែកឡាំង ប្រទេសអាល្លឺម៉ង់។ Patrik ព្យាយាមពន្យល់ថា គេគួរតែបោះចោលបទបញ្ញាត្តិផ្សេងៗក្នុងការសាងសង់សង់ផ្ទះសំបែង និងគោលនយោបាយឧបត្ថម្ភធនលើតំលៃផ្ទះសម្បែងពីសំណាក់អាជ្ញាធរ ដើម្បីត្រួសត្រាយផ្លូវឲ្យពួកអ្នកអភិវឌ្ឍលំនៅដ្ឋានមានសេរីភាពកាន់តែច្រើនក្នុងការបង្កើត”តម្លៃសមរម្យ”សំរាប់អ្នកដែលមានចំណូលទាប។ គោលគំនិតទាំង៨របស់គាត់ដើម្បីអាចរកអានបាននៅលើទំនភ្ជាប់ដែលខ្ញុំបានដាក់ជូននៅខាងលើ។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតខ្លាំងមានទែន នៅពេលដែលបានដឹងពីព័ត៌មាននេះ ពីព្រោះខ្ញុំតែងតែគិតថា លំនៅដ្ឋានសង្គម និងកម្មវិធីគោលនយោបាយឧបត្ថម្ភធនលើតំលៃផ្ទះសម្បែង គឺជាមធ្យោបាយតែមួយគត់សំរាប់ពេលឥលូវនេះ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាកំណើនប្រជាជនយ៉ាងគំហុកនៅក្នុងទីក្រុងនានានៅលើពិភពលោក។ ខ្ញុំដឹងថាមនុស្សរស់នៅបស្ចឹមលោកភាគច្រើន មានគំនិតមិនល្អទៅលើលំនៅដ្ឋានសង្គម ដោយសារកត្តាផ្សេងៗជាច្រើន ប៉ុន្តែបើអាគារទាំងនោះរចនាបានត្រឹមត្រូវ និងប្រកបដោយគំនិតច្នៃប្រឌិត ខ្ញុំជឿថាបញ្ហាទាំងពួងដែលពួកគេខ្លាចនឹងរលាយបាត់អស់។ នៅស្រុកយើង គំនិតអវិជ្ជមានអស់នឹង ក៏មានដែរ! ជាក់ស្តែង អាគារប៊ួឌីងស ដែលឃើញសព្វថ្ងៃ។ អ្នកខ្លះមកពីខាងក្រៅសឹងតែមិនហ៊ានដើរកាត់ផង ព្រោះគេគិតថាវាគ្មានសុវត្ថិភាព។ សួរថាតើស្ថាបត្យករ លូ ប៉ាន់ហាប់ និង វិស្វករ Vladimir Bondiasky រចនាវាមិនបានល្អ? ចំលើយជារួមគឺថាអត់មានទេ ពួកគាត់បានសិក្សាអំពីការរស់នៅរបស់ប្រជាជនខ្មែរច្បាស់ណាស់មុននឹងសំរេចចិត្តរចនាវាឡើងបែបនេះ។ គំរោងលំនៅដ្ឋានប្រមូលផ្តុំសង្គមមហិមា នឹងប្រថុយប្រថានបែបនេះ មិនអាចចេះតែរចនាផ្តេសផ្តាស់បានទេ តែដោយសារកត្តាផ្សេងៗជាច្រើនរួមផ្សំគ្នា បានធ្វើឲ្យអាគារមួយនេះមានសភាពទៅជាបែបនេះ។ គួរឲ្យស្តាយដែរដែលគេមានគំរោងវាយកម្ទេចវាចោល ហើយសាងសង់អាគារលំនៅដ្ឋានប្រមូលផ្តុំថ្មី ពីព្រោះថា អាគារប៊ូឌីងគឺជាសំណង់បេតិភណ្ឌមួយរបស់ទីក្រុងភ្នំពេញ ហើយវាជានិមិត្តរូបសំខាន់ក្នុងការបង្ហាញថា ចលនាស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបនៅលោកខាងលិចបានមកដល់ស្រុកខ្មែរដែរ នៅទស្សវត្សទី៦០។ សង្ឃឹមថាការរចនាអាគារថ្មីនៅលើទីតាំងចាស់មានភាពប្រសើរជាងមុនទៅចុះ ពីព្រោះតាមគំនិតខ្ញុំបើកាលណាការចនាអាគារថ្មីស្រឡាង មិនអាចប្រៀបស្មើនឹងអាគារចាស់នៅលើទីតាំងនោះដែលគេបានវាយកំទេចចោល វាគឺជាការបរាជ័យមួយដ៏ធំធេងក្មុងវិស័យស្ថាបត្យកម្ម។

ឥលូវយើងចូលមកនិយាយពិសាច់រឿងរបស់អត្ថបទដែលខ្ញុំចង់និយាយវិញម្តង។ ការលុបបំបាត់បទបញ្ញាត្តិក្នុងការសាងសង់ផ្ទះសំបែងមិនមែនជាគំនិតត្រឹមត្រូវនោះទេ។ ខ្ញុំប្រហែលជាគិតខុសនៅទីនេះ(ពីព្រោះអត់ទាន់ស្រាវជ្រាវឲ្យដិតដល់ពីបញ្ហានេះ) ប៉ុន្តែមុននឹងមានបទបញ្ញាត្តិសាងសង់ផ្សេងៗ រាជការតែងតែមានអ្នកជំនាញបច្ចេកទេសឆ្លងយោបល់ជាមុនសិនដើម្បីអាចចេញសេចក្តីសំរេចបាន។ ការលុបបំបាត់នេះ នឹងផ្តល់សេរីភាពដល់ស្ថាបត្យករពិតមែន តែផលវិបាកផ្សេងទៀតនឹងកើតមានឡើងជាក់ជាមិនខានដូចជាកង្វះខាតបទដ្ឋានបច្ចេកទេសសុវត្ថិភាពជាដើម។ តើ Patrik ប្រាកដក្នុងចិត្តដែរឬអត់ថា ក្រោយការលុបបំបាត់បទដ្ឋានបច្ចេកទេសសំណង់ ម្ចាស់សំណង់ទាំងឡាយមានមូលធននឹងជ្រើសរើសយកការិយាល័យប្រកបដោយភាពឆ្នៃប្រឌិតដូច ហ្សាហា ហាឌីត មករចនាអាគារឲ្យពួកគេ? មានទឡ្ហីករមួយដែលខ្ញុំចង់លើកមកនិយាយ។ ការិយាល័យ ហ្សាហា ហាឌីត បានទទួលភារកិច្ចដើម្បីរចនាអាគារវិទ្យាស្ថានស្លឹករិត(សូមចុចលើតំណភ្ជាប់នេះដើម្បីមើលអំពីគំរោងដើម) នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ។ ការវាយតំលៃការសាងសង់ជាចុងក្រោយគឺគេត្រូវចំណាយលុយលើគំរោងនេះចំនួន ៤០លានដុល្លាអាមេរិក(ចុចលើតំណភ្ជាប់នេះដើម្បីអានអំពីសេចក្តីលំអិតក្នុងកាសែតភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍)។ យើងឃើញថាតំលៃសំរាប់ការរចនានេះ វាមានតំលៃថ្លៃមែនទែន។ ដូចនេះហើយ ពួកម្ចាស់អាគារនឹងមិនមានថវិការគ្រប់គ្រាន់សំរាប់បង់ថ្លៃសេវាទាំងអស់នេះឡើយ។ ពួកគេអាចជ្រើសរើសការិយាល័យផ្សេងទៀតដែលថោកជាង ហើយស្រួលមិនស្រួលគេនឹងសាងសង់ដោយខ្លួនឯងផងក៏មិនដឹង។ បើសេណារីយោចុងក្រោយកើតឡើងមែន ពួកម្ចាស់សំណង់នឹងអាចធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តពួកគេទៅហើយ? ប្រការបែបណឹងល្អដែរសំរាប់អនាគតស្ថាបត្យកម្មតាមការយល់ឃើញរបស់Patrik? តែអ្នកខ្លះនឹងក្រកែកដោយលើកឧទាហរណ៍ថា រាជការគួរតែលុបបទបញ្ញាត្តិចេញពីពួកស្ថាបត្យករបានហើយ! ខ្ញុំគិតថាអាណឹងនឹងនៅតែចោទជាបញ្ហា។ សរុបមកនៅផ្នែកនេះ រាជការត្រូវតែមានបទបញ្ញាត្តិសាងសង់នៅក្នុងទីក្រុង ឬជនបទ ដើម្បីបង្ការសេចក្តីពុំគាប់គួរណាមួយកើតឡើងចំពោះសំណង់ និងប្រជាជននៅក្នុងទីកន្លែងនោះ។

ឯកជនភាវូបនីយកម្មទៅលើ លំហសាធារណៈគឺជាមហន្តរាយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរចំពោះទីក្រុង និងប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាសាកគិតសម៏យទៅមើល ប្រសិនបើរមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្រ្តវត្តភ្នំត្រូវបានកាន់កាប់ដោយក្រុមហ៊ុនឯកជន ហើយរាល់ការចូលដើរកំសាន្តម្តងៗត្រូវបង់ប្រាក់ជានិច្ច តើនឹងមានមនុស្សទៅប៉ុន្មាននាក់ក្នុងមូយថ្ងៃ? តើនេះមិនមែនជាវិធីដែលដេញប្រជាជនក្រីក្រមិនមានលទ្ធភាពឲ្យរស់នៅចាកឆ្ញាយពីតំបន់កំសាន្តទេ ? Patrik គាត់ប្រហែលជាយល់បញ្ហានេះច្បាស់ជាងនរណាទៅទៀត។ ក្នុងគំនិតខ្ញុំ លំហសាធារណៈក្នុងក្រុងមិនមែនជារបស់បានមកដោយមិនមានការចូលរួមពីប្រជាជនរស់នៅទីនោះ នោះទេ(ខ្ញុំសូមលើកពីទីក្រុងឡុងដ៍ក្នុងករណីនេះ ដោយសារគាត់និយាយពីទីក្រុងនេះ)។ លំហសាធារណៈនិមួយៗកើតចេញការបង់ពន្ធរបស់ប្រជាពលរដ្ឋទាំងឡាយដែលរស់នៅទីនោះ។ ខ្ញុំគិតថាបើលំហសាធារណៈត្រូវបានគេធ្វើឲ្យក្លាយទៅជាកម្មសិទ្ធឯកជន ដើម្បីតែទាក់ទាញពួកវិនិយោគ នោះប្រព័ន្ធទំនាក់ទំនងសង្គមទាំងមូលនឹងត្រូវបំផ្លាញទាំងស្រុង។ គ្មានការជួបជុំជាសាធារណៈបានឡើយ។ Patrik Schumacher បានទាំងផ្តល់យោបល់ថាផ្លូវថ្នល់ផ្សេងៗក៏គួរតែធ្វើឯកជនភាវូបនីយកម្ម។

កម្មវិធីឧបត្ថមធនទៅលើផ្ទះសម្បែងគួរតែមានជាចាំបាច់។ ខ្ញុំនឹងមិនលើកយកហេតុផលច្រើនមកនិយាយទៀតទេ ដោយមិនចង់ឲ្យមានទាក់ទងខ្លាំងពេកទៅនឹងបញ្ហានយោបាយ។

ជាសរុបសេចក្តីមក ខ្ញុំមានគិតថា Patrik Schumacher បានប្រាសចាកខ្លាំងមែនទែនពីស្ថាបត្យកម្មតាមរយៈគោលការណ៍ទាំង៨ចំនុចដែលគាត់ចង់បានសំរាប់ទីក្រុងឡុងដ៍។ តើនេះជាអ្វីដែលស្ថាបត្យករធ្វើដើម្បីទីក្រុង និងមនុស្សជាតិ? ឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េ បានធ្វើបដិវត្តចលនាស្ថាបត្យកម្មនៅលើពិភពលោកនៅទស្សវត្សទី២០ ដោយបានបង្ហាញពីគោលគំនិតរបស់គាត់តាមរយៈការរចនាអាគារ ឬក៏ទស្សនវិជ្ជាស្ថាបត្យកម្ម តែអ្នកដឹកនាំរបស់ការិយាល៏យស្ថាបត្យកម្ម ហ្សាហា ហាឌីត មួយរូបនេះ មិនបានធ្វើដូចអ្វីដែល ឡឺ ក័រប៉ុយស៊ីយ៉េ ធ្វើសោះឡើយនៅក្នុងវេទិការនៅទីក្រុងប៊ែកឡាំងនោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានធ្វើខ្លួនដូចអ្នកនយោបាយអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំគិតថានយោបាយគួរតែទុកនៅឲ្យឆ្ងាយពីវិជ្ជាជីវៈ។ គួររំលឹកថាគាត់បានបោះពុម្ពផ្សាយអំពីគំនិតស្ថាបត្យកម្មនាថ្ងៃអនាគតរបស់គាត់ជាច្រើនផងដែរនៅលើគេហទំព័រ academia.edu។ ទាំងអស់គ្នាអាចចូលទៅអានបាន។ គាត់គួរតែផ្តោតទៅលើការសរសេទាំងអស់នោះវិញ នេះបើតាមយោបល់ខ្ញុំ ពីព្រោះខ្ញុំចូលចិត្តអានអត្ថបទទាំងអស់នោះ! ប៉ុន្តែប្រហែលភាពអស្មិមានះរបស់គាត់មានទំហំធំធេងហួសប្រមាណទេដឹង ទើបគាត់ត្រូវការនៅលើទំព័រមុខរបស់សារព័ត៌មានស្ថាបត្យកម្មផ្សេង? ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ ពីព្រោះគឺមានតែគាត់ទេទើបអាចប្រាប់ពីចំលើយនេះបាន៕

Gallery

គំរោងដ៏គួរឲ្យរីករាយ! An Exciting Announcement!

សួស្តីម្តងទៀត!

ប្រហែលជាបីខែមកនេះ ខ្ញុំមិនដែលបានបន្ទាន់សម័យប្លុគផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំទេ ដោយសារតែមានភារៈរវល់ផ្ទាល់ខ្លួនបន្តិច។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថានឹងអាចឆ្លៀតពេលមមាញឹករបស់ខ្ញុំសរសេអំពីការគិតរបស់ខ្ញុំចំពោះស្ថាបត្យកម្ម។

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ចែករំលែកពត៌មានដ៏គួរជាទីសោមនស្សដល់អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលបានចូលអានក្នុងប្លុគមួយនេះ!

ដូចអ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលបានស្គាល់ ឡឺ ក័រប៊ុយសីុយ៉េ ហើយ និងសៀវភៅប៉ុន្មានក្បាលដែលគាត់បានសរសេក្នុងនោះមានជាអាទិ៍ ៖ Ver Une Architecture (ឆ្ពោះទៅរកស្ថាបត្យកម្មមួយ ឬក៏អាចបកប្រែបានថា ឆ្ពោះទៅរកស្ថាបត្យកម្មស្ថាបត្យកម្មថ្មីមួយ)  Le Voyage d’Orient (ដំណើរឆ្ពោះទៅទិសខាងកើត) Le Modulor (ឡឺ ម៉ូឌុយឡឺរ) ជាដើម។ ដោយសារសៀវភៅទាំងនេះប្រៀបដូចជាស្នាដៃឯកក្នុងស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើប* ហើយវាក៏ជាការចាប់ផ្តើមនៃយុគថ្មីរបស់ស្ថាបត្យកម្ម ដូចនេះខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តជ្រើរើសសៀវភៅខ្លះមកបកប្រែជាភាសាខ្មែរ។ ការពិតទៅ នៅស្រុកខ្មែរយើងក៏មានស្ថាបត្យករដែលទទួលឥទ្ធិពលពីគំនិតនៃស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើប*នេះដែរ។ បើយើងក្រឡេកទៅមើលឆ្នាំមាសនៃស្ថាបត្យកម្មនៅស្រុកខ្មែរនាទសវត្សទី៦០ យើងឃើញថាស្ថាបត្យករឆ្នើម វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណបានទទួលឥទ្ធិពលពី ឡឺ ក័រប៊ុយសីុយ៉េ តាមរយៈការប្រើរង្វាស់ខ្នាតឡឺម៉ូឌុយឡរសឹងតែទៅលើគ្រប់អាគារដែលគាត់បានរចនា សូម្បីតែរង្វាស់ធ្នឹមរបស់អាគារបុរីមួយរយខ្នង។

អ្នកខ្លះប្រហែលជាគិតថា សៀវភៅទាំងអំបាលមាននេះសរសេឡើងតាំងពីទសវត្សទី៣០ ឬក៏ទី៥០ អុីចឹងទៅប្រហែលវាហួសសម័យទេដឹងក្នុងការរៀនពីវា ឬក៏វាជាអំពើឥតប្រយោជន៍សោះឡើយក្នុងការបកប្រែរបស់ចាស់ៗទាំងអស់នេះ។ មិត្តភក្តិដែលរៀនស្ថាបត្យកម្មដំណាលខ្ញុំខ្លះមិនដែលផ្តល់កិត្តិយស ឬយល់ព្រមសោះឡើយថា លោកតាវណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណដែលទទួលឥទ្ធិពលខ្លាំងពី ឡឺ ក័រប៊ុយសីុយ៉េ ថាជាស្ថាបត្យករឯកនៅក្នុងស្រុកខ្មែរ ដោយគេលើកឧទាហរណ៍មិនសមស្របជារឿយៗថា គាត់(វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណ)គ្រាន់តែជាស្ថាបត្យករម្នាក់ដែលគ្មានអីអស្ចារ្យនោះទេ ដោយហេតុតែគាត់មានអ្នកពូកែៗនៅក្បែរច្រើននៅទសវត្សទី៦០ ហើយគាត់គឺជាស្ថាបត្យករខ្មែរក្នុងជំនាន់ទីមួយនៅស្រុកខ្មែរ អីុចឹងហើយទើបគាត់មានឪកាសបានរចនាអាគារសាធារណៈរបស់រាជការធំៗច្រើននៅសម័យនោះ។ គំនិតទាំងនេះ វាគឺជាការគិតដ៏អវិជ្ជាមែនទែនក្នុងវិស័យស្ថាបត្យកម្ម មែនអត់? ខ្ញុំគិតថាអុីចឹង ព្រោះខ្ញុំក៏ធ្លាប់ធ្លាក់ក្នុងអន្លង់ខ្លៅមួយនេះដែរកាលពីពេលខ្ញុំនៅជាសិស្សរៀនស្ថាបត្យកម្ម មុនពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមធ្វើជាសិស្សហាត់ការនៅក្រុមមគ្គុទេសស្ថាបត្យកម្មខ្មែរនាឆ្នាំទី០៣។ ខ្ញុំនាពេលនោះគិតដូចអ្នកទាំងនេះអីុចឹង តែក្រោយពីបានអានអត្ថបទខ្លះអំពីលោកតា វណ្ណ ម៉ូលីវណ្ណ រៀនពិនិត្យអង្កេតទៅលើស្នាដៃគាត់នារយៈពេលបីឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរការគិតរបស់ខ្ញុំខ្លាំងមែនទែន ដោយខ្ញុំសង្ឃឹមថាខ្ញុំអាចក្លាយជាស្ថាបត្យករដែលពូកែដូចលោកតាតែមួយភាគបីនៃគាត់តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំសូមអត្ថាធិប្បាយពីលោកតាតែប៉ុននេះចុះ ដោយប្រហែលជាត្រូវវែកញែកពីលោកតានៅអត្ថបទក្រោយទៀតក៏មិនដឹង!

ហេតុផលខាងលើនេះគ្រាន់តែជាអំណះអំណាងដ៏តិចតួចស្តួចស្តើងដែលខ្ញុំលើកឡើងជាទឡ្ហីករការពារការបកប្រែរបស់ខ្ញុំពីសៀវភៅខ្លះរបស់ ឡឺ ក័រប៊ុយសីុយ៉េ។ សៀវភៅទាំងនេះ ថ្វីត្បិតតែសរសេឡើងតាំងពី៧០ ឬក៏៦០ ឆ្នាំមុន តែវានៅតែអាចបម្រើប្រយោជន៍ជាអាហារគំនិតដល់ស្ថាបត្យករវ័យក្មេងទាំងឡាយ។ ចំពោះខ្ញុំ ស្នាដៃអស់នេះគឺវាលើសពីស្ថាបត្យកម្មទៅទៀត វាគឺជាទស្សវិជ្ជានៃស្ថាបត្យកម្ម។ បើអ្នកអានទាំងឡាយគិតថាស្ថាបត្យកម្មគួរតែជាអ្វីដែលផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងការគិតច្រើនជាង សូមអានសៀវភៅទាំងអស់នេះចុះ។

ខ្ញុំបានជ្រើរើសសៀវភៅ Le Modulor (ឡឺ ម៉ូឌុយឡឺរ) ជាស្នាដៃបកប្រែលើកទីមួយ ដោយសារតែវាសៀវភៅមួយក្បាលដែលផ្តោតលើគំនិតជាទ្រឹស្តីផង និងក៏ជាការអនុវត្តក្នុងស្ថាបត្យកម្មផង។ ខ្ញុំគិតថាស្ថាបត្យករទាំងពីរប្រភេទនឹងអាចអានវាបាន។

សៀភៅ ឡឺ ម៉ូឌុយឡឺរ

CCI20062016

ខាងលើនេះជាសៀវភៅ Le Modulor (ឡឺ ម៉ូឌុយឡឺរ) ដែលខ្ញុំនឹងធ្វើការបកប្រែទៅជាភាសាខ្មែរ។ ខ្ញុំបានទទួលសៀភៅនេះជាអំណោយថ្ងៃកំណើតពីសង្សារខ្ញុំមកពីប្រទេសអង់គ្លេស។

តាមពិតខ្ញុំចង់បកប្រែពីច្បាប់ដើមជាភាសាបារាំងដែល ឡឺ ក័រប៉ុយសុីយ៉េ សរសេផ្ទាល់ដៃ តែជាអរកុសលខ្ញុំមិនចេះភាសាបារាំងទេ ដូចនេះខ្ញុំក៏បកប្រែវាចេញពីច្បាប់បកប្រែជាអង់គ្លេសវិញ។ ខ្ញុំដឹងថាអត្ថន័យប្រហែលជាចាកឆ្ងាយពីអត្ថបទដើមខ្លាំង តែសូមកុំបារម្ភអីពីព្រោះខ្ញុំនឹងផ្ទៀងច្បាប់ជាភាសាអង់គ្លេស នឹងច្បាប់ដើមជាភាសាបារាំងដំណាលគ្នា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាការបកប្រែមួយនេះនឹងបញ្ចប់សព្វគ្រប់នាចុងឆ្នាំនេះ ហើយខ្ញុំអាចដាក់វាឲ្យទាយយកបាននៅលើ iBook Store របស់ Apple ហើយសង្ឃឹមថាកំរ៉ៃដែលរកបានវាគ្រប់គ្រាន់សំរាប់ខ្ញុំក្នុងការបោះពុម្ពសៀវភៅនេះដើម្បីចែកចាយតាមបណ្ណាល័យ និងគ្រឹះស្ថានសិក្សានានានៅស្រុកខ្មែរ។

សូមអរគុណ!

*  ស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបក្នុងទីនេះសំដៅយកចលនាស្ថាបត្យកម្មដែលកើតឡើងប្រហែលទសវត្សទី៣០ ហើយល្បីខ្លាំងនៅទសវត្សទិ៥០ ៦០ និង៧០។ វាជាគំរូស្ថាបត្យកម្មមួយដែលប្លែកថ្មីមិនដូច រចនាបទ art deco ឬក៏ art nouveau ទេ។ ចលនាស្ថាបត្យកម្មនេះផ្តោតទៅលើការប្រើប្រាស់វត្ថុធាតុដើម និងគ្រោងអាគារធ្វើជាគ្រឿងលម្អរជំនួសឲ្យក្បាច់ភ្ញីផ្សេងៗ។ តាមរយៈ ឡឺ ក័រប៉ុយសុីយ៉េ គេអាចសំគាល់ចលនាស្ថាបត្យកម្មតាមរយៈធាតុផ្សំថ្មីៗចំនួនប្រាំដែលខុសប្លែកពីស្ថាបត្យកម្មដ៏ទៃទៀត។ តាមពិតទៅស្ថាបត្យករដទៃទៀតក៏បានចូលរួមបង្កើតចលនាស្ថាបត្យកម្មជាសាកលនេះដែរក្នុងកំឡុងពេលនោះ ហើយពួកគេមិនចាំបាច់រចនាអាគារទៅតាមអ្វីដែល ឡឺ ក័រប៊ុយសីុយ៉េ បានកំណត់ឡើយ។ ហេតុផលដែលខ្ញុំបានកំណត់សំគាល់ខាងក្រោមនេះ ដោយហេតុតែស្ថាបត្យកម្មសម័យទំនើបមានអត្ថន័យទូលំទូលាយជាងអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយក្នុងអត្ថបទនេះ។ ន័យទូលំទូលាយរបស់វា ប្រហែលនឹងត្រូវអត្ថាធិប្បាយនៅអត្ថបទក្រោយ ឬអត្ថបទក្រោយមួួយទៀត ហើយប្រហែលវាត្រូវបកស្រាយដោយសិស្សច្បងខ្ញុំ យុាំ សុខលី ពីព្រោះតែគាត់បានពន្យល់ខ្ញុំឲ្យបានភ្លឺភ្នែកពីន័យនៃពាក្យនេះ មុននឹងពេលដែលយើងបានទៅចូលរួមក្នុងសន្និសិទស្តីពីស្ថាបត្យកម្មទំនើបនៅប្រទេសជប៉ុនជាមួយគ្នា។